Blog

Casus betr. Maatschappelijke problematiek wachtlijsten bij de GGZ.
Toen wij in 1999 naar aanleiding van een onderzoek gedaan in opdracht van het toenmalig zorgkantoor met onze werkzaamheden begonnen. Werden wij met de tweede cliënt geconfronteerd met en stukje problematiek die de indruk zou kunnen wekken dat dit een veel voorkomend probleem is. Het ging over een 45-jarige man die ondertussen al twee zelfmoordpogingen had ondernomen en zich met een RM op de gesloten afdeling bevond. Het unithoofd vroeg mij om eens te kijken naar de maatschappelijke problematiek van deze man. Volgens hem kon de uitzichtloosheid hiervan wel eens de oorzaak zijn van zijn zwaar depressieve toestand. Naar aanleiding daarvan heb ik een afspraak met betreffende cliënt gemaakt.  Inderdaad zwaar depressief waardoor het in beginsel moeilijk communiceren . Hij huilde veel en gaf aan het leven niet meer te zien zitten. Ik probeerde hem wat op zijn gemak te stellen en gaandeweg een gesprek aan te gaan waardoor ik zou kunnen achterhalen wat er precies aan de hand was. Dit koste enige moeite maar uiteindelijk kon ik uit het weinige dat hij vertelde een beeld krijgen over wat er aan de hand was. De man had in zijn totaliteit niet eens zo’n groot bedrag aan schulden. Maar deze waren wel verdeeld over een groot aantal schuldeisers. Deze schuld eisers hadden allen incassobureaus en deurwaarders ingeschakeld. Deze cliënt was totaal niet op de hoogte van rechten en plichten op dit gebied en was met elke schuldeiser afzonderlijk een betalingsregeling aangegaan.  De schuldeisers vroegen meer dan de man aan aflossingscapaciteit had. Waardoor er geen geld meer was de vaste lasten te voldoen en in de elementaire levensbehoefte te voorzien. Toen dit mij duidelijk was heb ik hem op zijn gemak kunnen stellen en verteld wat wij daar aan konden doen om weer leefruimte voor hem te creëren. Om te beginnen heb ik de beslagvrije voet voor hem berekend. Hierdoor werd tevens zijn aflossingscapaciteit bekend. Het totale bedrag van zijn aflossingscapaciteit heb ik pondsgewijs verdeeld over de schuld eisers. Dit heb ik op schrift gezet en alle schuldeiser op de hoogte gebracht wat zij voortaan maandelijks zouden ontvangen. Natuurlijk waren er wat louche incassobureaus die daar geen genoegen mee wilde nemen. Deze kregen keurig een brief van mij terug met de strekking dat kan wel zijn maar u kunt hier niets aan doen.. Toen gaandeweg voor de cliënt duidelijk werd dat dit werkte en dat hij weer leefruimte kreeg knapte hij op . Hij hoefde de tijd van zijn RM niet langer op een gesloten afdeling doorbrengen. En heeft na zijn ontslag nog nauwelijks behandeling nodig gehad. Op het moment dat wij deze kwestie onderhanden kregen was dit onze 2e cliënt. Dus grof gezegd 50 % van ons cliënten bestand. Eerlijk gezegd was ik toen ook wat bevreesd of dit niet de trend zou zijn. Maar ons gezonde verstand hield ook rekening met het feit dat dit een incident zou kunnen zijn. Momenteel heeft een journalist van het AD een artikel geschreven waarmee hij de indruk geeft dat dit wel degelijk een trend is waardoor de wachtlijsten van de GGZ onnodig lang zouden zijn. Omdat waar niets aan de maatschappelijke problematiek gedaan word de mensen steeds blijven terugvallen en daardoor onnodig de wachtlijsten langer maken. Het heeft er alle schijn van dat deze journalist in zijn kennissenkring een soortgelijke kwestie als hierboven meegemaakt heeft. En daarbij gelijk maar heeft aangenomen dat dit soort kwesties schering en inslag zouden zijn onder GGZ cliënten. Op basis van onze 23 jaar ervaring menen wij vast te mogen stellen dat dit soort kwesties slechts individueel voor komen. Wij hebben destijds ook eerst rustig af gewacht of dit meerdere keen zou voorkomen. En toen bleek dat dit niet zo was geen actie hierop ondernomen. Ondertussen heb ik uit ons archief gehaald hoe vaak dit in 23 jaar bij ons  is voorgekomen. Het zijn er 16 in totaal. Natuurlijk prima dat wij dit op hebben kunnen lossen. Maar dit aantal kan natuurlijk nooit de wachtlijsten onnodig lang maken. Sterker heeft daar nauwelijks invloed op. Voordat deze journalist zijn artikel schreef had hij een gedegen onderzoek moeten doen. Dan had hij precies geweten om hoeveel cliënten het zou gaan. Nu is zijn artikel doorspekt meet aannames en veronderstellingen. Waarbij het risico aanwezig is dat er weer een groep louche figuren een gat in de markt zien. En allerlei bureautjes al of niet met overheid steun oprichten om daar een ruim belegde boterham in te kunnen verdienen.